Mazurek

Mazurek jest gatunkiem związanym z krajobrazem rolniczym, ale występuję też w krajobrazie miejskim. Nie boją się człowieka ale są znacznie bardziej płochliwe i nieufne niż ich kuzyni wróble.

W Polsce gatunek nadal liczny , lecz po II Wojnie Światowej odnotowano znaczny jego spadek ,prawdopodobnie związany z remontem budynków a zarazem deficytem miejsc gniazdowych, oraz zwiększoną liczbą drapieżników i brakiem odpowiedniego pokarmu w okresie lęgowym.

Mazurek jest gatunkiem osiadłym. Wyprowadza 2-3 lęgi w roku od kwietnia do lipca. Gniazdując wykorzystuje elementy infrastruktury budynków. Gniazda zakłada również w dziuplach i budkach lęgowych.

Żywi się nasionami , owadami , larwami i drobnymi bezkręgowcami. W zimie skupia się w duże stada liczące nawet 1000 osobników.

Kopciuszek

Ptak pochodzący z z górskich regionów. Na przestrzeni lat oprócz półek skalnych przeniosły się do ludzkich osiedli, zasiedlając miejsca pod okapami i zagłębieniami muru. Są mieszkańcami również placów budowy, starych bunkrów i opuszczonych fabryk. Są lokatorami wyjątkowo cichymi i niekłopotliwymi.

Przebywają u Nas od marca do końca października, niektóre osobniki nawet decydują się u Nas zimować, cała reszta odlatuje do Afryki i Indii . Od kwietnia do czerwca wyprowadzają 2 nawet 3 lęgi które niestety obarczone są dużymi stratami . Za duże zagrożenie dla młodych kopciuszków uznawane są koty , które potrafią zdziesiątkować młode zaspokajając swój instynkt łowiecki.

Kopciuszki chętnie korzystają z budek lęgowych , mają one półotwartą formę. Najlepiej wieszać je w budynkach w zacisznych i trudno dostępnych miejscach .

Kawka

Kawka – bardzo inteligentny ptak z rodziny krukowatych. Pierwotnie gniazdowały w szczelinach skalnych i dziuplastych drzewach. Bardzo plastyczne – przystosowały się do życia w miastach i wykorzystywania elementów infrastruktury jako swoich miejsc zamieszkania. Chętnie korzystają również z budek lęgowych typu D . Mimo tego od lat 80 w Polsce widać spadek liczebności tego ptaka. W innych miastach zachodniej Europy np. w Niemczech spadek liczby kawek wygląda jeszcze bardziej drastycznie . Nierozerwalnie wiąże się to z coraz mniejszą ilością starego budownictwa , a zarazem rozbudową szklanych wieżowców mało przyjaznych ptakom.

Kawki wyprowadzają zwykle jeden lęg, okres lęgowy trwa od początku marca do końca czerwca. Kawki bardzo chętnie gnieżdżą się w koloniach i współpracują ze sobą. Śmiertelność młodych jest bardzo duża. Sukces lęgowy zależy od doświadczenia rodziców jak i warunków atmosferycznych . Obfite opady deszczu i wichury potrafią zdziesiątkować kolonie młodych kawek.

Jerzyk

Jerzyk- ptak podróżnik , który większość czasu spędza w locie .
Występuje w całej Europie.
W związku z powiększaniem się granic i wielkości miast przeniósł swoje lęgi ze szczelin i ustępów skalnych do wysokich budynków , traktując je w ten sam sposób .
Jerzykom obecność ludzi jest obojętna. Są też mało uciążliwe jako lokatorzy budynków. Nie brudzą, nie wiążą się z człowiekiem. Ich wzmożoną aktywność widać rano i wieczorem .

Ptak jest podobny do jaskółki często z nią mylony.
Ma ciemniejsze umaszczenie , jego skrzydła są dobrze zbudowane mocno zaostrzone , a nogi przystosowane do czepiania się ustępów skalnych. Przebywa u nas krótko od końca kwietnia do końca sierpnia , w tym czasie wyprowadza u nas swoje jedyne lęgi.
Składa 2-3 białe jaja i wysiaduje je około 20 dni ,w gnieździe młode przebywają około 42-45 dni. Po opuszczeniu gniazda młode są od razu samodzielne.
Ptak słynie z szybkiego i wytrwałego lotu.
Rekordowa ilość owadów jaką spożywa w ciągu dnia – 20 000 dziennie powinna być dla Nas jasną podpowiedzią do ochrony i dbania o miejsca lęgowe tego ptaka.
W dużych koloniach gatunek ten gniazduje w stropodachach, ale w budynkach można spotkać go także w wielu innych miejscach takich jak: nisze pod rurami spustowymi , czy niewielkie szczeliny pod obróbka blacharską dachu .
Często przez renowacje i zamurowywanie tych miejsc traci lęgi.

Świadomość społeczna w tym zakresie jest jeszcze dość ograniczona, natomiast jerzyk stanowi jeden z najmniej uciążliwych i jednocześnie najbardziej pożytecznych ptaków w aglomeracjach miejskich który powinny być objęty restrykcyjną ochroną.

Grzywacz

Grzywacz to największy europejski gołąb.
Masą ciała może osiągnąć 600 g i żyć kilkanaście lat.
Wyprowadza w trakcie sezonu 2-3 lęgi. Składając zwykle 2 jaja.
Krajową populacje szacuje się na 400-600 tysięcy par.
Jest gatunkiem roślinożernym.
Podstawę diety stanowią nasiona i ziarna zbóż, kwiaty, pąki , drobne owoce i małe bezkręgowce.
Potrafi korzystać również z resztek wyrzucanych przez ludzi i dobrodziejstwa karmików.

Naturalnym siedliskiem grzywacza są lasy.
Natomiast obecnie obserwuje się duży wzrost liczebności tego gatunku na terenach zurbanizowanych.
Grzywacz okazał się bardzo plastycznym gatunkiem zamieszkującym nie tylko parki miejskie , ale wykorzystującym także elementy miejskiej infrastruktury. Zagrożeniem dla grzywacza są prace pielęgnacyjne i wycinka drzew w trakcie sezonu lęgowego.

Gołąb miejski

Ten pięknie ubarwiony potomek dzikiego gołębia skalnego ma w obecnym czasie niewiele z dzikością wspólnego.

Wzbudza skrajne emocje od osób regularnie go dokarmiających do tych które chwytają się wszystkich sposobów żeby się go pozbyć. Niewątpliwym powodem takiej nienawiści jest to, że gołąb jest bardzo brudnym ptakiem , który pozostawia swoje odchody wszędzie tam gdzie przebywa.

Gołąb miejski jest gatunkiem osiadłym, mieszkającym w miastach. Na miejsca gniazdowania wybiera stropodachy, balkony, parapety. Potrafi wyprowadzić nawet 5 lęgów, składając po 2 jaja. Populacja gołębia miejskiego ma tendencję spadkową. Związane jest to z modernizacją budynków i zabezpieczaniem budynków przed ptakiem który bardzo brudzi.